Zeilhelden.nl is een community van liefhebbers van de zeilsport in de breedste zin. Op Zeilhelden kom je Nederlandse zeilers en zeilliefhebbers tegen die een persoonlijke, bijzondere prestatie hebben neergezet. Zeilhelden en hun prestaties volgen zelden de gebaande paden, zijn soms off track of hebben een rafelrand. Volg Zeilhelden.nl op webblogfacebook,Youtube en twitter. Zeilhelden is ook in boekvorm verschenen.

NIEUWS

Regatta Radio en Regatta Tube TV tijdens 24 Uurs [27-08-2015]

De Delta Lloyd 24 Uurs Zeilrace op 28 en 29 augustus voegt een uniek element toe aan de grootste zeilwedstrijd van Nederland. Dit jaar is de wedstrijd live te beluisteren via de radio en vanaf zaterdagmiddag ook te zien via Youtube. Deelnemers en thuisblijvers kunnen via 24 Uurs Regatta Radio en 24 Uurs Regatta Tube TV van minuut tot minuut op de hoogte blijven van de vorderingen van de zeilers.

Het team van Regatta Radio verzorgt vanuit Medemblik meer dan een etmaal lang live updates. Vanuit een mobiele studio in het Regatta Center Medemblik heeft het team telefonisch contact met zeilers, organisatoren, het publiek, thuisblijvers en sponsoren. Vanaf het water doen varende reporters verslag van de beproevingen van de deelnemers die in 24 uur tijd zoveel mogelijk mijlen moeten afleggen. Ook kan iedereen tijdens de uitzending langskomen in de studio op de eerste etage van het Internationaal Sailing Center in het Regatta Center Medemblik om te vertellen hoe hij of zij de Delta Lloyd 24 Uurs Zeilrace beleeft.

Live interviewsDe 24 Uurs Regatta Radio zendt vanaf vrijdagavond 18.00 uur tot zaterdagavond 20.00 uur uit via de website www.regattaradio.nl. Vanaf zaterdag 12.00 uur worden er ook live interviews uitgezonden via het Youtube kanaal van Zeilhelden. Het hoogtepunt van de Delta Lloyd 24 Uurs Zeilrace vormt sinds jaar en dag de finish in Medemblik, wanneer alle deelnemers tegelijkertijd de haven van Medemblik willen invaren. Regatta Tube TV is aanwezig op de kade, bij de finish tijdens de intocht in Medemblik en zendt de beelden live via Youtube uit.

Regatta Radio is een initiatief van zeiler en journalist Jules Bänffer. Met een team van presentatoren, technici, cameramensen en verslaggevers verzorgt Regatta Radio live radio en televisie tijdens zeilevenementen. Regatta Radio is alleen in de lucht tijdens een evenement en verzorgt op locatie bijdragen en interviews.

Uitzendschema Regattta Radio:
Vrijdag 28 augustus18:00/20:00 Los met Martine
20:00/22:00 Onderweg - Riemer
22:00/00:00 De nacht in - Madeleen

Zaterdag 29 augustus08:00/10:00 Goedemorgen! - Chantal
10:00/12:00 Middagmijmeren - Martine
12:00/14:00 Scherp blijven - Riemer
14:00/16:00 FF doorbijten - Madeleen
16:00/18:00 De laatste loodjes - Martine
18:00/20:00 Aanhaken - Chantal

Uitzendschema Regatta Tube TV
Zaterdag 29 augustus12:00/14:00 Alles volgens plan - Madeleen
14:00/16:00 Finish in zicht - Chantal
16:00/18:00 Op de kade - Roos
18:00/20:00 De intocht - Roos

Vanaf het zeilwater doet Klaas elk uur live verslag en Roos ('het meisje met de microfoon') doet live verslag op Youtube van de intocht in Medemblik.

Luisteren!

http://www.regattaradio.nl/24-uurs-regatta-radio/
of
http://tunein.com/radio/Regattaradio-s252458/

NB. RegattaRadio is niet het officiële kanaal van de organisatie voor mededelingen aan de deelnemers. Als er berichten zijn zullen die wel via RegattaRadio bekend worden gemaakt.



Dieneke vlogt: Appelvlappen voor School at Sea [26-08-2015]

Dieneke is terug van vakantie en zet alles op alles om voldoende sponsoring voor haar School at Sea avontuur binnen te krijgen. Vandaag gaat zij de buurt in om iedereen te vertellen over haar plannen en om meer sponsors binnen te krijgen. En dat lukt met de zelfgebakken appelvlappen heeft ze alweer twee sponsors binnengehaald!


Zeeziel: SY Northern Light [25-08-2015]
Vol trots wappert de Nederlandse driekleur, in de 10 mm dikke achterstag van de Northern Light in de haven van Texel. Familie Schreuders heeft het schip vers opgehaald in Zweden. Van alle geïnteresseerden, terwijl er nooit een advertentie geweest is, werd hen het 16 ton wegende en 40 voet lange schip gegund.
Dat er velen hun zeilersoog op het schip, van het type Joshua, hadden laten vallen is terecht. Het schip heeft zich meer dan bewezen. In nautische mijlen is ze al 11 keer de wereld rond gegaan. Ze geeft geen krimp als ze een hele winter ligt ingevroren tussen het krakende ijs van Antarctica. Een foto hiervan wordt voor een reclame van Selden masten gebruikt. De Northern Light heeft nog lang geen zin in haar pensioen, het avontuur roept. Het jonge gezin Schreuders heeft er drieënhalf jaar voor uitgetrokken, zonder vaste bestemming.

Wil je meer over de avonturen van dit bijzondere schip lezen, klik dan op onderstaande link:
http://www.cruisingworld.com/destinations/pearls-around-white-continent
Saskia Poelman
(Foto Deborah Shapiro)



Wildevaart weer (bijna) thuis [24-08-2015]

Het is alweer even geleden dat wij iets van ons hebben laten horen. Inmiddels zijn we in het Franse Roscoff aangekomen en hebben we vele mijlen en avonturen achter ons liggen. Op de website staan nieuwe reisverslagen en foto's van Puerto Rico, de Dominicaanse Republiek, de Bahama's en de Azoren.
Bas Holweg is opgestapt op de boot vanaf de Azoren en met veel hulp van Bas hebben wij een nieuw filmpje gemaakt.
Aankomend weekend zeilen wij terug naar IJmuiden.
Groetjes,
Frederiek, Paul en Bas


Tess-vlog: Bezoek op de boot bij ome Willem [23-08-2015]



Een nieuwe dag met Lous [22-08-2015]


Dit weekend start de 5de etappe in het WK kiteboarden. Annelous Lammerts is er daar natuurlijk bij en vlogt daarover.




Social Sail Reporter [20-08-2015]

Waarschijnlijk de beste Social Sail Reporter, in ieder geval met de origineelste filmpjes en het leukste informatieve commentaar. Als je niet verstrikt wilt raken in alle berichten over Sail, dan kan je het beste Manon op Periscope volgen. Een verademing in de tsunami van informatie op de online media.



Kleinjans blogt over de Fastnet [19-08-2015]
Altijd oorstrelend en en fascinerend mooi hoe de Vlaamse Zeilheld Michel Kleinjans over zijn avonturen schrijft. Deze keer over de Fastnet Race samen met Ian Wittevrongel, Jean -Martin Grisar en Bert Schandeveyl op de Visit Brussels Roaring Forty II. (Foto uit 2011van Rolex / Carlo Borlenghi)

Dag 2
Goed 2 dagen onderweg, alles wel a/b, behalve lichte muiterij wegens te weinig koffie, chocolade en wind, deze laatste is nu eindelijk aan het komen.
de start op de solent was op zijn manier spannend, voor stroom starten zonder wind in een veld van open 60`s, maxi multi`s en 20 class40 en nog wat andere buitenmaatse boten vroeg wel enige koelbloedigheid, schatten waar op de lijn er het meeste stroom stond, niet zo moeilijk, onder hete eiland, dan schatten hoe snel je naar de lijn dreef vanaf het waarschuwingssignaal, zonder een ander te raken, dit kwam allemaal goed uit en bij het kanon wren we een van de betere drijvers, nog een boei ontwijken, waar we ten noorden van moesten blijven lukte met enige cool met wel een goede meter overschot!, weet niet hoe je anders tegen stroom ging terug geraken, na zo`n goed half uur kwam er dan wat wind en zoals meestal opkruisen naar de needles, so far so good en in 2/3 positie de solent uit, nog enkele slagen en dan een grote lift over sb richting start point, gelukkig blijft er iets wind en op de nieuwe concise na lopen we samen met moonpalace vooraan richting wsw, tegen 8/9kn, code 0time en af en toereaching spi, de eerste nacht verloopt vlot, maar concise lijkt altijdnet iets sneller te lopen...
maandag in licht weer gangen trekken naar de lizard, in de baai van plymouth wat landwind gaan zoeken, en aan de horizon verschijntde Spaanse Tales, altijd een favoriet als hij meedoet, maar goed na wat gekruis komen we met zijn 4 aan de scilly eilanden, waar we voor de rest van de 2de nacht parkeren en wachten op onze vriendjes, concise is iets voor en is ook onder de morgen weer de eerste weg, na wat wisselen met moonpalace en tales, geraken we ze voorlopig `denken we` kwijt door eerder nw richting fastnet te gaan ipv zoals zij proberen eerst wat hoogte te gaan halen in het zuidwesten voor een al of niet voorziene shift naar links, (ben waarschijnlijk niet slim genoeg om die move te begrijpen),
ondertussen zijn de achteropkomers door en tewn zuiden van de scillies komen opzetten en is er allicht 1 ons zo voorbijgestoken, maar dat weten jullie aan de wal beter dan wij, aangezien niemand ons posities doorstuurt en we buiten gsm bereik zijn,...., modern times ?
nu nog 67 mijl naar de rots , gewoon recht toe recht aan zo snel als we kunnen, een befamde`kamelenrace` tot de rock en dan tot de scillies.
de jongens trimmen fanatiek en we doen ons best, want ik heb idd een beetje te fanatiek gewicht bespaard in het provianddepartement, hoe sneller in plymouth, hoe minder kans op honger lijden(is beetje overdreven), maar toch den biefstuk zal smaken.

Rounding the rock, ut 00h51m05sec
all well, bit humid

Dag 3
Goedemorgen allemaal,
Een beetje uitgerust na een pikdonkere natte nacht in de Ierse zee, helemaal zoals je het in de Fastnet verwacht, beetje klam in de kleren, de laatste koffies worden aangesproken, het buiswater vliegt in de stuurmannen hun gezicht (Bertje en Ian), maar het gaat eindelijk vooruit +/-20kn, halve wind, genua en grootzeil, alles aan loef en van achter gestaakt en nog een uur of 5 tot Bishop Rock, waar de spi erop kan tot in Plymouth, het wordt dan toch nog een leuk tochtje.
De ronding en de nacht waren pikdonker, dus niks gezien van Ierland.
onze positie in het veld gaat hopelijk nog iets verbeteren, maar met de boten die voor ons liggen lijkt dit niet evident, denk dat Silvi Belle de traagste is, maar 12 mijl inhalen is wel heel veel, dus Moonpalace afhouden is de eerste taak en als er voor ons iets te rapen valt gaan we het niet laten liggen, maar tactisch valt er van hier tot Plymouth niet veel meer te forceren, de enige keuze voor ons is de westelijke traffic route aan de Scilly waar we Noord of Zuid rondmoeten, maar ook hier gaan er niet de verrassingen van gisteren meer uitkomen, all the best daar, wij beginnen aan het ontbijt.
Michel Kleinjans



Over oude schepen die niet vergaan [15-08-2015]

Joke Noppers en Saviël (Daphny van den Ing) hebben hun passie voor water schepen en kunst gemeen. Vanaf 29 augustus tot 26 september exposeren beiden in de Hiva Oa Art Gallery te Lelystad.

Geboren op een tjalk, als kind van een schippersfamilie, had Saviël altijd al 'iets' met water. Toen ze door ziekte een jaar lang gedwongen het bed moest houden, heeft ze leren tekenen. Vooral schepen zijn een geliefd onderwerp, omdat deze voor haar voor vrijheid en rust staan. Sindsdien is ze bij binnenvaartschippers bekend om haar gedetailleerde scheepsportretten.

Joke Noppers leerde pas op latere leeftijd zeilen, maar is sindsdien gegrepen door het 'zeilvirus'. Ze is vooral bekend van haar blog KeepItSimpleSailing. In dit blog kan ze meerdere passies kwijt, een liefde voor zeilen, schrijven, fotografie, maar ook voor tekenen en schilderen. De reisverhalen in dit blog zijn rijkelijk geïllustreerd met foto's en tekeningen.

In de expositie staat het varend erfgoed van de Verenigde Oost-Indische Compagnie centraal. De potloodtekeningen vallen op door hun grote aandacht voor detail. De galerie is open op de zaterdagen vanaf 13:00 en op afspraak.



Key-blog: Oefening in flexibiliteit en geduld [10-08-2015]
Jet en Saskia zijn met hun zeiljacht SY Morning Glory onderweg naar Suriname. In Spanje blijkt dat hun schip eerder tijdens hun reis schade heeft opgelopen. De schade-expert wordt ingeschakeld en dan is het wachten .....

De telefoon gaat, Frans Eelkman Rooda aan de telefoon of we zin hebben een paar dagen met de Calypso mee te varen, zij zijn inmiddels voorbij Finisterre en zeilen in de zgn. Ria's. Daar hebben we heel veel zin in, dus gaan graag in op hun uitnodiging. We hadden al uitgezocht of er een bus uit Sada vertrekt en zo ja waarheen. Gelukkig ging er een bus naar la Coruna. Ik ging bij onze Engels sprekende vraagbaak te rade, zij is de vrouw van de baas van de werf. Op mijn vraag waar we het busstation konden vinden, was haar antwoord, jullie mogen mijn auto wel lenen het weekend. Dat aanbod hebben we met vier handen aangegrepen. Onder het motto travel light, rugzak gepakt met daarin o.a. een dekbed overtrek en een handdoek in de auto gesprongen op naar Pontevedera. Na 2,5 uur rijden reden we Combarra binnen, haventje vlakbij Pontevedera. We werden hartelijk welkom geheten, het leven zag er ineens toch wat vrolijker uit, mede omdat het weer er veel lekkerder was dan bij ons, daar was het al dagen grijs en grauw. Een wandeling door het dorpje, een biertje en heerlijk gegeten aan boord, dankzij Sas natuurlijk die er in Sada toch al weer in geslaagd was de beste slagerij ten Westen van la Coruna te vinden. Volgende dag op weg naar Isla Ons, een prachtig groen eiland met veel vogels en weinig vaste bewoners. Ten anker, en de volgende dag het rubber bootje opgeblazen en op naar Ons. Rond gewandeld en einde middag terug richting de vaste wal gezeild naar het dorp Sanxenxo, een vrij mondain vakantie stadje. We voeren de haven binnen en op de wal torende boven alles de "Mapfre" uit, de Spaanse deelnemer aan de Volvo Ocean Race. Het schip zag er althans van buiten uit of ze nog aan de race moest beginnen. Een indrukwekkend groot schip, zeker als je er onder staat.

Wat door de stad gewandeld en heerlijk gegeten aan de wal, de volgende ochtend moesten wij terug naar Sada, omdat na de lunch de expert zou komen kijken. We waren om 1330 uur terug aan boord, telefoontje van de expert,dat hij pas om 1800 uur keam,er was in Porto ingebroken in zijn auto, behalve zijn rugzakje met wat spullen, was alles weg. Ook zijn camera op zwenkarm, waarmee hij achter de betimmering had willen fotograferen. Hij kwam aan het einde van de middag met de werfbaas. Hij bekeek van alles en aangezien de meeste zaken al min of meer loshingen ging dat nog vrij eenvoudig. Zijn eerste conclusie, geen structurele schade aan de romp, het interieur was wel aan een opkanpbeurt toe. Dwz. Het interieur is op nogal wat plaatsen losgebroken van de biinenschaal van de romp, door de klap in Weymouth. Ook de watertank, die niet goed vast bleek te zitten, bleek als gevolg van de klap ook weer de klap te hebben doorgegeven en zo komt van het een het ander. In het kort was zijn conclusie, schip in kajuit en voor leeghalen, het interieur er uit en dan verder kijken naar mogelijke schade aan de romp en dan het interieur weer degelijk bevestigen. Duur van de klus circa twee weken. Expert van boord, wij aan de drank. Wat een sof, nou ja heel erg blij dat de romp van Morning Glory niet ernstig beschadigd is. Ook uit het veld geslagen, dat het schip leeggehaald moet worden en dat we nog 2 weken hier moeten blijven en waar moeten de spullen heen en wij? Het enige hotel dat hier staat, is 2 jaar gelden gesloten. De jeugdherberg sprak ons niet direct aan.

Op naar het Italiaanse restaurant Rigoletto, een aanrader voor wie overweegt naar Sada te gaan met vakantie. We hadden een treurige avond, dit is geen vakantie. De aanvaring was op 11 juli, het is nu eind juli wanneer begint onze vakantie eigenlijk.

De veerkracht blijkt groot de volgende ochtend, gaat het weer, afspraak bij de werf, schip moet het water uit, wanneer kan dat, kunnen onze spullen bij u in de loods en heeft u suggesties waar we zouden kunnen verblijven? Vanavond 4 augustus om 1800 uur uit het water, ik ga naar 2 verhuurbemiddelingskantoortjes en vind zowaar een appartement, dichtbij de haven. Kan het om 1600 uur bekijken, we huren het direct. We blijken toch in Spanje te zijn, vooroordeel?? We gaan niet het water uit, geen tijd vandaag, morgen om 1000 uur. We liggen woensdagochtend om 0945 voor de kraan, er gebeurt tot 1030 niets, behalve dat we onze werfbaas hevig gesticulerend en vermoedelijk ook op hoge toon tegen de kraandrijver te keer zien gaan. Uiteindelijk hangen we in de singels en een half uur later staan we op bokken en boomstammen pal achter de winkel en werkplaats, het uitruimen kan beginnen.

De telefoon gaat, Frans Eelkman Rooda aan de telefoon of we zin hebben een paar dagen met de Calypso mee te varen, zij zijn inmiddels voorbij Finisterre en zeilen in de zgn. Ria's. Daar hebben we heel veel zin in, dus gaan graag in op hun uitnodiging. We hadden al uitgezocht of er een bus uit Sada vertrekt en zo ja waarheen. Gelukkig ging er een bus naar la Coruna. Ik ging bij onze Engels sprekende vraagbaak te rade, zij is de vrouw van de baas van de werf. Op mijn vraag waar we het busstation konden vinden, was haar antwoord, jullie mogen mijn auto wel lenen het weekend. Dat aanbod hebben we met vier handen aangegrepen. Onder het motto travel light, rugzak gepakt met daarin o.a. een dekbed overtrek en een handdoek in de auto gesprongen op naar Pontevedera. Na 2,5 uur rijden reden we Combarra binnen, haventje vlakbij Pontevedera. We werden hartelijk welkom geheten, het leven zag er ineens toch wat vrolijker uit, mede omdat het weer er veel lekkerder was dan bij ons, daar was het al dagen grijs en grauw. Een wandeling door het dorpje, een biertje en heerlijk gegeten aan boord, dankzij Sas natuurlijk die er in Sada toch al weer in geslaagd was de beste slagerij ten Westen van la Coruna te vinden. Volgende dag op weg naar Isla Ons, een prachtig groen eiland met veel vogels en weinig vaste bewoners. Ten anker, en de volgende dag het rubber bootje opgeblazen en op naar Ons. Rond gewandeld en einde middag terug richting de vaste wal gezeild naar het dorp Sanxenxo, een vrij mondain vakantie stadje. We voeren de haven binnen en op de wal torende boven alles de "Mapfre" uit, de Spaanse deelnemer aan de Volvo Ocean Race. Het schip zag er althans van buiten uit of ze nog aan de race moest beginnen. Een indrukwekkend groot schip, zeker als je er onder staat.

Wat door de stad gewandeld en heerlijk gegeten aan de wal, de volgende ochtend moesten wij terug naar Sada, omdat na de lunch de expert zou komen kijken. We waren om 1330 uur terug aan boord, telefoontje van de expert,dat hij pas om 1800 uur keam,er was in Porto ingebroken in zijn auto, behalve zijn rugzakje met wat spullen, was alles weg. Ook zijn camera op zwenkarm, waarmee hij achter de betimmering had willen fotograferen. Hij kwam aan het einde van de middag met de werfbaas. Hij bekeek van alles en aangezien de meeste zaken al min of meer loshingen ging dat nog vrij eenvoudig. Zijn eerste conclusie, geen structurele schade aan de romp, het interieur was wel aan een opkanpbeurt toe. Dwz. Het interieur is op nogal wat plaatsen losgebroken van de biinenschaal van de romp, door de klap in Weymouth. Ook de watertank, die niet goed vast bleek te zitten, bleek als gevolg van de klap ook weer de klap te hebben doorgegeven en zo komt van het een het ander. In het kort was zijn conclusie, schip in kajuit en voor leeghalen, het interieur er uit en dan verder kijken naar mogelijke schade aan de romp en dan het interieur weer degelijk bevestigen. Duur van de klus circa twee weken. Expert van boord, wij aan de drank. Wat een sof, nou ja heel erg blij dat de romp van Morning Glory niet ernstig beschadigd is. Ook uit het veld geslagen, dat het schip leeggehaald moet worden en dat we nog 2 weken hier moeten blijven en waar moeten de spullen heen en wij? Het enige hotel dat hier staat, is 2 jaar gelden gesloten. De jeugdherberg sprak ons niet direct aan.

Op naar het Italiaanse restaurant Rigoletto, een aanrader voor wie overweegt naar Sada te gaan met vakantie. We hadden een treurige avond, dit is geen vakantie. De aanvaring was op 11 juli, het is nu eind juli wanneer begint onze vakantie eigenlijk.

De veerkracht blijkt groot de volgende ochtend, gaat het weer, afspraak bij de werf, schip moet het water uit, wanneer kan dat, kunnen onze spullen bij u in de loods en heeft u suggesties waar we zouden kunnen verblijven? Vanavond 4 augustus om 1800 uur uit het water, ik ga naar 2 verhuurbemiddelingskantoortjes en vind zowaar een appartement, dichtbij de haven. Kan het om 1600 uur bekijken, we huren het direct. We blijken toch in Spanje te zijn, vooroordeel?? We gaan niet het water uit, geen tijd vandaag, morgen om 1000 uur. We liggen woensdagochtend om 0945 voor de kraan, er gebeurt tot 1030 niets, behalve dat we onze werfbaas hevig gesticulerend en vermoedelijk ook op hoge toon tegen de kraandrijver te keer zien gaan. Uiteindelijk hangen we in de singels en een half uur later staan we op bokken en boomstammen pal achter de winkel en werkplaats, het uitruimen kan beginnen.

We hebben uit de Carre Four en bij de werf dozen verzameld, allerlei maten vuilniszakken gekcoht en aan het werk. Er staat een ouderwetse vliegtuigtrap naast het schip, zeerailing open gemaakt en we stappen zo op een plateau trap af, door de winkel trap weer op en bij de werf op 1 hoog staat nu een groot deel van de inventaris. Matrassen, kussen, maar ook gereedschap en deels onze kleren. Potten en pannen, kaarten, boeken enz enz. Ook maakten we tas klaar met spullen om naar ons tijdelijke huis mee te nemen. Het huis is gemeubileerd, maar niet geheel compleet, dus ook de theepot en waterketel etc mee van boord genomen. We zijn 's avonds geheel gevloerd en slepen ons naar Rigoletto, we zijn nog net in staat een glas te drinken en een hapje te eten. De volgende ochtend zouden de werkzaamheden beginnen, we zouden er om 1000 uur zijn, wie er verscheen, geen Gerardo. De bazin, Betty, die Engels spreekt, kwam zeggen dat hij vanmiddag zou komen rond 1600 uur, dat gebeurde en voor we het wisten was aan bakboord de bank, de betimmering, de watertank, de boiler alles er uit. Zo konden we verder naar de schade kijken, alles bleek min of meer los te zitten, maar wederom geen schade aan de romp te bekennen. De watertank staat nu in de kuip, de boiler op de aanrecht, de rest ligt in het vooronder. Het was wel even schrikken.

Vandaag, vrijdag, om 1000 uur werkoverleg, met Gerardo en Betty als tolk. Sikaflex, houtlijm, hout en nieuwe schroeven worden in grote hoeveelheden gebruikt om alles weer vast te zetten. Een grote spanband moet er voor zorgen dat een van de schotten terug op zijn plaats wordt gedwongen. Een paar uur later zit een deel van de betimmering er al weer in. Gerardo weg, lijm en kit moeten drogen. Morgen, zaterdag staat hij er om 1000, zij werken tot 1330 uur.


Ik schrijf het blog, Saskia schrijft op facebook, wij danken alle mensen die ons via fb, reacties op het blog, danwel via sms, app of mail ons een hart onder de riem steken, het doet ons goed. Ook danken we jullie voor alle suggesties: het kopen van een tent, het huren van een caravan, de suggesties van interessante plaatsen die we echt moeten zien, de realiteit is een andere. We moeten hier zijn om een vinger aan de pols te houden, moest ook van de surveyor overigens. We maken foto's voor de verzekering, kortom we zitten hier vast. We willen morgenmiddag en zondag wel wat ondernemen. Hopelijk mogen we de auto van Betty nog even gebruiken en anders springen we in de bus.

Verder zijn we voortdurend van alles kwijt. Onze spullen liggen nu op zolder in de loods, deels in het achteronder van MG en deels in ons appartement, gek worden we er soms van. Maar goed, ik zei al dit is één grote oefening in flexibiliteit en geduld. Het gaat voortdurend anders dan we denken, hopen, ons is gezegd en we zouden willen, maar..... Het is niet anders. We kijken uit naar de Ria's en gaan daar straks eerst een paar dagen achter ons anker liggen.


Into the storm (25-07-2015) [07-08-2015]
Grote storm was voorspeld, maar toen ik mijn luiken open deed en de slaap uit mijn ogen wreef rond een uur of tien stond er inderdaad een stevige wind. Om dit storm te noemen vond ik allemaal maar wat overdreven, dus na overleg met de mede-opvarende besloten we toch uit te varen met de veronderstelling dat het weer beter zou worden.
Er werd een prachtige voordewindse koers gevaren. De wind minderde inderdaad en de zon kwam af en toe door. Rond een uur of drie 's middags was het zelfs helemaal opgeklaard en kwamen we niet meer vooruit op de zeilen. Er werd dan ook besloten om even een verfrissend duik te nemen met niet al te veel kleren aan; het meer was immers toch leeg.

Ik schrobde een beetje de boot en zij, mijn metgezel, zwom wat rondjes rond het schip, totdat er een iet wat grimmige wind, deze keer uit de geheel andere richting kwam. Snel liet ik ons omkleden in het gehele zeilpak. De wind begon snel aan te trekken, maar nog steeds niets ernstigs. Er werd wat soep gekookt en opgediend.

De eerste drie happen soep zitten er nog niet in of het lijkt of ik uit het niets in mijn rug geduwd word en terwijl ik voor me kijk lijkt het alsof er een schokgolf over het water gaat.
Het duurt niet lang voor dat de tweede vlaag de boot raakt... Brood vliegt door de kajuit, touwen beginnen te zetten, de boot te kraken en stagen te knarsen! De meid die ik mee heb begint te gillen dat we er aan gaan! Ik kijk nu over de boot en zie dat die rood is met witte streepjes vermicelli. Nog scheldend en mauwend in mijzelf dat de soep over de boot ligt, kijk ik op naar mijn metgezel. In de grote angstige ogen is paniek te lezen. Ik besef opeens wat er gaande is .

De storm trekt in luttele seconde vreselijk aan, de windgenerator die al in geen maanden meer heeft gedraaid begint volledig het ritme aan te nemen. De boot begint zodanig te hellen dat de gangboorden en de raampjes van de opbouw onderwater komen te staan. (wat iets raars is want normaal worden de gangboorden niet eens nat).
Ik begin met al mijn krachten aan de lijn van de rolfok te trekken om het kleine stukje fok wat er stond binnen te halen. Het is echter tevergeefs want er zit geen beweging in. Er wordt wanhopig een tweede poging gewaagd, deze keer met een hoop slack op de fokkeschoot en deze gaat dan ook wild met de lier aan de haal. Het lukt, maar tegen een prijs. De fok begint tijdens dit proces in te scheuren maar dat maakt me op dit moment niet heel veel uit... Het k*lere ding rolt tenminste op! 



De boot blijft echter nog steeds hellen, al varen we nu schuin voor de wind op de motor.
?Help Help!!? We gaan er aan..! vraag om hulp!? Schreeuwt mijn metgezel.
?Man de f*ck up! Het komt wel goed? terwijl ik het roer over neem en haar tegen me aan druk. ?Ik heb je nodig anders komen we niet terug; ga naar binnen kijk waar we heen moeten, zet de nodige apparatuur aan en geef me mijn skibril? die ik inmiddels nodig heb omdat het horizontaal regent.
Ook de stootwillen wapperen horizontaal aan de zeereling, totdat de zeereling knapt. Maar ook daar is weinig aandacht voor want ik heb grotere problemen. Het bezaanzeil begint namelijk zichzelf te hijsen! Ik knoop het in mijn haast met de eerste beste landvast het zooitje aan elkaar...
Na een goed uur doemt de haven op uit de mist en regen. Een reddingsbootje ligt bij de ingang en blokkeert de uitgang.

Er wordt weer gelachen en geknuffeld. In de haven hebben we het geluk dat voorbijgangers de lijnen aanpakken. De volgende morgen merk ik dat alle spieren zeer doen en er echt wel wat is gebeurd, maar gelukkig komt er nieuwe crew die me kan helpen met het een en ander. De schades worden snel verholpen. Voor ?90 werd het zeil in Enkhuizen aan elkaar geritst. Ook blijkt dat er vuil uit de tank in de dieselfilters is gekomen; een bekend probleem bij schepen die in de storm hebben gevaren met een vieze of oude tank. De filters werden vervangen en de motor ontlucht. Klaar voor het volgende avontuur!

Mark


Zeeziel: Familie van Westerhoven [05-08-2015]
Op Terschelling vergaapt Toon van Westerhoven zich als achttien jarige jongen, aan een ingevroren, gejoggeld geel schip, de Taeke Hadewych .Weggerukt uit golven van gedachten steekt daar plots een hoofd naar buiten, Eerde Beulakker is de naam. Eerde heeft wel behoefte aan een zeilmaatje. We gaan naar Nova Zembla, Toon! Nova Zembla is het nooit geworden. Ze zijn Willem Barentsz tot aan Bereneiland achterna gegaan, en andere oorden waarbij er als je uitademt een pluimpje rook uit je mond komt.

Er ontstaat al zeilend een hechte band, zo hecht dat Eerde zich aan de bewegende adamsappel van Toon irriteert, en Toon andersom aan de krakende crackers van Eerde. 
Eerde bemerkt vaker en vaker ademnood bij het straktrekken van de schoten, en het hijsen van de zeilen. De ziekte ALS wordt geconstateerd. Helaas zijn Eerde en zijn vrouw Hedwig genoodzaakt hun trouwe Taeke van de hand te doen.

Weinig gedachten heeft het nest Westerhoven nodig, het schip wordt hen gegund. Toon, Henriette en zoon Floris worden de nieuwe eigenaren. Zich er bewust van dat ze een schip met een ziel kopen, en de daarbij behorende twee en een halve meter hoge stapel zeekaarten, inclusief potlood kruisjes. De familie van Westerhoven vaart rond met een BS (Bekend Schip), herkenbaar aan haar gele oliejas. In iedere haven waar ze aanlegt, drommen er wel een aantal opgewonden zeilers om haar heen.
Het jonge gezin slaat alles nuchter gade, terwijl ze ondertussen dromen van de Noordwest Passage. Scheepshond Jilles wordt alvast getraind op een fop grasmat op het voordek,- en Floris steekt zijn wipneus in de zeekaarten. Zij gaan voor hun droom,- en zetten voort waar Eerde gestopt is. Welke sterk aanwezig is in inspiratie, en aan wat hij achtergelaten heeft. In zijn geest varen ze verder. 
Nou vooruit een koelkast in de Taeke moet nog wel kunnen.
Saskia Poelman



Key-blog: Wachten op de schade-expert [02-08-2015]
Jet en Saskia zijn met hun zeiljacht SY Morning Glory onderweg naar Suriname. In Spanje blijkt dat hun schip eerder tijdens hun reis schade heeft opgelopen. De schade-expert wordt ingeschakeld en dan is het wachten .....

Wij hebben nog een paar dagen in Ribadeo doorgebracht met allerhande klussen aan boord. Het zout afspoelen, de was doen. Vervelend werk met 1 werkende wasmachine en 1 droger en allerlei mensen om je heen die ook afwachten en toeslaan als er iemand met een gevulde tas of zak het havenkantoor verlaat en je dan net voor blijken te zijn bij de wasmachine. Ben je dan eindelijk aan de beurt, blijkt er geen instructie te hangen aan de muur. Dus op de gok een programma gekozen, is de was na 1 uur en 40 minuten wel schoon, maar niet gecentrifugeerd. Dus nieuwe munt nodig, blijkt het net siestatijd te zijn, dus havenmeester weg tot 17.00 uur geen munt te bemachtigen. Zo kan je dus de hele dag bezig zijn met de was. Zit de was in de machine, kan je in de tussentijd internetten, het signaal is alleen te ontvangen vlak voor of in het havenkantoor, zeker niet aan boord. Helaas.

Intussen ook Ribadeo verkent, een klein, vriendelijk stadje, op een paar verdwaalde Franse, Duitse en een Nederlandse zeilers geen toerist te bekennen. Je treft er winkels aan met etalages, die bij ons na de zestiger jaren niet meer te zien waren. Toch leuk om te zien. Je vindt er ook nog wel eens iets, dat bij ons allang niet meer te krijgen is, maar wel erg handig. Hoe de detailhandel er van kan bestaan is ons een raadsel. Ze zijn wel creatief in het combineren van het assortiment. De bloemenwinkel heeft ook een hoekje groenten en fruit, wij vermoeden dat het uit de eigen tuin komt.
De kousen- en band winkel bestaat hier nog, zo ook de corsetterie winkel.
Overal zijn er gezellige kroegjes en restaurantjes en terrasjes, altijd druk bevolkt. En even Hollands cafe solo 0,80 cent, soms 1,10 en erg lekker. Het brood smaakt naar niks en bruin brood bestaat hier niet. De vruchten, perzikken, sinaasappelen, meloen zijn heerlijk, sappig en vol van smaak.

Na deze paar dagen van opdrogen en opruimen kwam er dan toch eindelijk het vakantiegevoel. Lekkere temperatuur, andere taal om je heen, het helpt allemaal mee aan dat gevoel. We willen verder. Bovendien is het contact met de verzekering van mij, maar zeker ook van uit Engeland priotiteit nummer een. Inmiddels het hull declaration form ingevuld en verstuurd, hoop ik. Weleens een pdf ingevuld met een ipad of macbook en zonder printer en scanner verstuurd met een ( haperende) mail?

Voor ons is duidelijk, dat we zonder een bezoek van een scheepsexpert en een bezoek aan een werf niet verder willen varen, althans geen grote stukken overzee. Bovendien zullen we naar een grote stad moeten, met zekerheid van een werf, la Coruna is het dichtste bij. Bovendien zijn er zeilvrienden uit Muiden ook onderweg naar la Coruna, toch leuk mekaar daar te treffen. Zo vertrekken we donderdagochtend vroeg het is zo'n 80 mijl varen, met een NNE wind, dat belooft een mooie zeildag te worden. Het is amper licht als we vertrekken en het waait nog niet erg, dus motor bij. We tuffen langs een landschap dat Saskia er uitvindt zien als de Vogezen, heuvelachtig, in de verre achtergrond bergachtig en hier en daar wat dorpjes. De zon komt op, de trui kan uit. Helaas zet de wind in de ochtend niet erg door en als hij dan uiteindelijk komt, hebben we hem min of meer tegen. Het blijft dus een motorzeil dagje. Tegen 19.00 uur lopen we la Coruna binnen, verwelkomd door Marieke en Frans Eelkman Rooda. Nadat we hebben afgemeerd, drinken we bij hen aan boord een glaasje en gaan daarna de stad in. De haven ligt heel dichtbij het stadscentrum. Er is een Middeleeuwse feestweek aan de gang, die behalve dat er wat ridders en wat boeren en boerinnen door de stad lopen zich kenmerkt, net als in NL, door rijen stalletjes met hapjes en drankjes, kruiden, lederwaren, oude ambachten etc etc. oh en niet te vergeten muziek, vooral groepjes muzikanten, die minstens een doedelzakspeler hebben. Ik vind die dingen niet om aan te horen. Ik dacht dat het Schots was, nou niks ervan.

We eten een heerlijke kipspies met een glas wijn en slenteren wat rond. Het is gezellig en erg druk. We sluiten de dag af met een ijsje.
Vrijdag zijn we met Frans en Marieke per trein naar Santiago de Compostella gegaan. Een belevenis. Een mooie oude stad met een hele grote keur aan mensen die allemaal op weg naar de finish zijn. Jong en oud, het merendeel sportief gekleed, met sportschoenen, slippers, stevige wandelschoenen en een enkeling heeft zoveel blaren, die kan geen schoenen meer verdragen en loopt op blote voeten de laatste meters.
Bij een kantoortje vlakbij de kathedraal moeten de wandelaars aan de camino hun stempelkaart inleveren en voor 3,00 Euro krijg je dan een gekalligrafeerde oorkonde met je naam en de startplaats. Vervolgens iedereen blij de lange rij trotserend, de kathedraal in. De kathedraal met veel pracht en praal moet je natuurlijk gezien hebben.

's Middags op de trapzittend bij de kathedraal heb ik contact met de mij toegewezen schade expert in Hamburg. Hij heeft mijn schadeformulier ontvangen en denkt dat er een expert moet komen kijken. Hij gaat er eentje zoeken die tijd heeft in Spanje en zal me maandag meer laten weten. Maandag krijg ik 's middags een contactpersoon die die ik moet bellen hij zit in Sevilla. Hij wil foto's zien van de schade en wil een eerste oordeel van iemand uit de buurt van la Coruna hebben. Die komt dinsdag langs, hij maakt met zijn iphone foto's en een video terwijl Saskia en ik aan de loszittende schotten moeten trekken. Ook de krakende vloerdelen worden gefilmd. Hij zal die sturen naar onze man in Sevilla, die 's avonds nog opbelt en zegt, dat hij impressed is dat wij helemaal uit Engeland zijn komen varen en Biskaye hebben overgestoken met het schip. Tja wat hij nou precies bedoelt weten we niet.

In ieder geval moeten we van hem naar Sada varen, om de hoek van la Coruna waar een haven is plus een werf, die hij goed kent en die prima werk levert. Dus wij er heen gevaren, woensdag 29 juli. De man die ons in la Coruna had bezocht komt langs met zijn vrouw, die Engels spreekt en vertelt dat hij morgen terugkomt met nog een andere man van de werf, dat ze dan rapport op zullen maken en naar Sevilla zullen mailen. Deze man kwam vanochtend aan boord, keek hier en daar wat bedenkelijk en zei dat hij dacht dat de betimmering er wel uit zal moeten om echt alles goed te kunnen bekijken. Het is uiteraard van belang om de langsverbanden en de schotten etc op scheurtjes of anderszins beschadigingen te bekijken. Tja we wachten maar af, we kunnen/ mogen niets voor de expert is geweest.

Expert uit Sevilla komt deze kant op, maar er komt nog een schade geval naar Sada en daar wil hij op wachten, begrijpelijk, maar wij balen er van. Hij komt maandag. We kunnen geen kant uit, Sada is nou niet de stad waar je langer dan 2 dagen wilt blijven, er is geen bal te doen. Nou ja je kan door de winkelstraat lopen, maar dat heb je na 2x ook echt wel gezien. Het winkel aanbod is klein, de manier van etaleren is net als in Ribadeo uit de 50tiger jaren, maar het ontroert ons wel. Wij zijn anders gewend en daarmee ook wel verwend.

Op een bevolking van een paar duizend man, treffen we hier aan: 6 slagerijtjes, 7 bakkertjes, 5 farmacie en dat binnen een straal van 800 meter. En ieder heeft zijn specialiteit en jullie begrijpen Saskia pikt het goede uit al deze winkeltjes. Maar verder is het wel oersaai. De enige stad in de buurt is La Coruna en daar zijn wel al geweest. Kortom ons humeur kreeg een kleine dip.

Nu wat anders, we zijn inmiddels een maand weg en krijgen allerlei gezellige mailtjes en reacties. Erg leuk. Saskia zet af en toe wat op facebook en ook dat geeft weer bemoedigende reacties. Graag willen we alle mensen die ik/we nog goedendag zouden zeggen voor vertrek en waar het niet meer van is gekomen zeggen dat het ons spijt, maar er was gewoon geen tijd meer voor. Hopelijk draagt dit blog een beetje bij tot het houden van contact.

Het valt ons op dat Spanjaarden over het algemeen kleiner zijn dan wij en wat ons erg ook erg verbaast is, dat ze amper een andere taal spreken. Geen Engels, geen Frans. Jong en oud, het maakt niet uit, het is maar een enkeling, die meestal gebrekkig iets anders spreekt.

En verder houden wij de moed er in door lekkere dingen te kopen en Sas doet niet anders dan heerlijk eten maken, gelardeerd met een enkel glaasje (wijn) maken we het toch goed. We tellen onze zegeningen. Blij dat het ons in Europa overkomt en niet in bijvoorbeeld Gambia.
Jet Key


Tess-vlog: Vrijwilliger bij Kindervakantieweek [01-08-2015]



Tess-vlog: Selectieweekend School at Sea [22-07-2015]

Nog minder dan 100 dagen te gaan en ik kan nog sponsors gebruiken!
Met vele groeten,
Tess


Jul-vlog: Boot gemeten [17-07-2015]

Vandaag helemaal niet getraind, want de hele dag met het meten van de boten bezig. Nu mijn boot gemeten mag ik volgende week officieel meedoen met het WK Splash.
Groetjes,
Julia


Jul-vlog: Dag 5, trainen voor het WK Splash [17-07-2015]

"De training ging als minste van de afgelopen dagen. Ik had moeite met het starten met deze golven. Verder zat m'n snelheid er wel lekker in."
Groetjes,

Julia


Dieneke-vlogt: Selectieweekend [16-07-2015]

Afgelopen weekend was het selectieweekend. Het was superleuk! We verbleven in een scoutinggebouw in Bloemendaal. We hebben gezamenlijk de tent opgezet, vuur gemaakt en voor het eten gezorgd. We waren met 30 man, 27 leerlingen (waarvan 21 meisjes) en 3 begeleiders. Dat waren de kapitein Martin, docent Mieke en Monique, degene die School at Sea bedacht heeft. De groep leerlingen was ook erg leuk, we hebben het heel gezellig met elkaar gehad. Als je wil weten wat we precies allemaal gedaan hebben kun je mijn vlog bekijken (hierboven). Ik heb in ieder geval superveel zin om met (een aantal van) deze mensen over 3 maanden op reis te gaan!

Help me bij de laatste loodjes want die wegen het zwaarst! Ik heb nog steeds 2700 euro nodig en daarbij heb ik hulp nodig. Word lid van de Club van 100, daarmee sponsor je mij eenmalig met 10 euro en krijg je elke 3/4 weken tijdens de reis een update én maak je kans op een souvenir uit een van de landen waar ik kom! Laat een reactie achter of stuur me een berichtje opFacebook.com/DienekeatSea.
Veel liefs,

Dieneke


Daphne's World: Verveling slaat toe [11-07-2015]

Na een goede trainingsweek in Denemarken ter voorbereiding op het EK reden we weer naar Nederland voor een week rust. Autorijden is saai.... misschien dit filmpje ook wel...en ja, dan slaat de verveling toe...
Daphne



Daphnes World: Prehistorisch onderkomen [10-07-2015]

In de sobere achtertuin van een luxe boerderij bereidt Daphne van der Vaart zich voor op de Olympische spelen van 2020 en nog eerder, het EK in Aarhus (Denemarken) over een week!
Maar het leven van een Olympisch talent gaat niet echt over rozen. In hun prehistoriche onderkomen dat ruikt naar Deense koeien, komen ze veel spinnen tegen, rendierspoken en bestaat het toilet uit een pittoresk houten schuurtje met gat in de grond. Is dit Afrika?, vraagt Daphne zich af.
succes dames!



Tess-vlog: vlootdagen [10-07-2015]





Big Joke, Small Ships #1 [08-07-2015]
Afgelopen Pinksteren zeilden mijn vriend en ik mee met de Small Ships Race. De Small Ships Race is een race voor bootjes tot vierentwintig voet, van IJmuiden naar het Engelse Lowestoft. Toen we eenmaal in Engeland waren, hebben we er meteen maar een vakantie achteraan geplakt. Van deze bijzondere reis hebben jullie nog een uitgebreid verslag tegoed. Hierbij het eerste deel..

Woensdag 20 mei is het zo ver. Dan vertrekken mijn vriend en ik naar de jachthaven in IJmuiden. Daar willen we de laatste hand leggen aan de voorbereidingen voor de Small Ships Race, zodat we donderdag vroeg kunnen vertrekken. Onze boot hebben we het weekend ervoor al in IJmuiden gelegd, dus we gaan per auto. Mijn schoonvader is zo vriendelijk om ons te brengen. Om twaalf uur in de middag worden we in IJmuiden verwacht. Met alle dingetjes die we nog regelen moeten, blijkt dat te krap te worden. We zijn een half uurtje te laat. Gelukkig blijkt onze late binnenkomst geen probleem te zijn. Ik word vriendelijk ontvangen en krijg zelfs een een heel pakket aan goodies mee, waaronder een heuse scheepstoeter! Hard blazen wanneer we Lowestoft binnen lopen, zo luidt de instructie.

Op de steigers van de jachthaven is het een drukte van belang. Ik kijk mijn ogen uit. Meestal zijn wij degenen die 'held' genoemd worden, omdat we in zo'n klein bootje varen. Maar nu hebben wij zo'n beetje het meest ruime schip. En doen een paar Kolibri's mee, scheepjes van iets meer dan vijfenhalve meter. En naast ons ligt de Triple Sec, een mini trimaran die meer voor het scheuren op de plassen bedoeld lijkt, dan voor een overtocht naar Engeland.

Er moet nog heel wat geregeld worden voordat iedereen veilig uit kan varen. Iedereen is dan ook druk in de weer. Een deelnemer voert hoog in de mast nog een laatste reparatie uit. Met een luide bonk laat hij zijn gereedschap vallen. Zijn vrouw is lekker ad rem: 'denk maar niet dat ik je het kom brengen!' Iedereen moet lachen. De sfeer zit er goed in.

Op de steiger komen we een aantal bekenden tegen. Mitchell en Riemer heb ik leren kennen tijdens mijn debuut als radio-DJ, tijdens de 50 mijl Short-handed. Ze hebben geen eigen boot, maar wilden wel graag mee doen met de Small Ships Race. Op het nippertje hebben ze een bootje weten te regelen. De eigenaar van de Kolibri Jachtwerf is zo aardig geweest zijn eigen scheepje uit te lenen. Met de Chapeau, een Kolibri 560, wagen ze de oversteek. Ik bewonder hun moed, en vraag me af of ze wel überhaupt in dat bootje passen. Vooral Riemer, want die is bijna twee meter lang.

Een ander bekend gezicht is Joost Ubbink. Een fanatieke kleine-bootjes-zeiler. Met zijn kleine Marsvin maakt hij in zijn eentje bijzondere reizen. Hij heeft ons op de Hiswa overgehaald om mee te doen aan deze onderneming. Verder zijn er mensen die we ook al gezien hebben tijdens de voorbereidingsavond twee weken geleden. Ook zijn er mensen die we kennen van het zeilersforum en Facebook. Links en rechts kletsen we bij. Maar niet te veel, want we willen de boot op orde hebben voor de laatste veiligheidsinspectie.

Die veiligheidsinspectie gaat vrij informeel. Twee leden van de wedstrijdleiding, Simon Does en Peter Schermer, stellen een aantal vragen. Doel is niet per sé om alle punten op de verplichte uitrustingslijst na te lopen. In plaats daarvan wordt iedere boot met bemanning individueel bekeken. Dingen die niet meteen duidelijk zijn, worden nagevraagd. Kunnen wij ons aanlijnen? En zo ja, zitten die aanlijn punten een beetje stevig bevestigd?

Naast alle veiligheidsmaatregelen wil men er vooral achter komen in hoeverre wij weten waar we aan beginnen. De conclusie van het gesprek is dat het bij ons wel snor zit. Gelukkig! Bij onze buurmannen, de bemanning van de Triple Sec, duurt het gesprek wat langer. Het is maar een heel klein bootje. Binnen is heel weinig ruimte, dus moet je tijdens je wacht buiten zitten, in de kou. Dat brengt extra risico's met zich mee. Gelukkig weten de mannen van de Triple Sec heel goed waar ze mee bezig zijn, dus ook zij krijgen groen licht.

Om zeven uur is het tijd voor het weerpraatje. Een meteoroloog praat ons bij over de weersverwachting. We hebben geluk. Het is niet bezeild, maar verder lijken de omstandigheden vooralsnog ideaal. Windkracht drie of vier, met afnemende golven. Om kwart over negen is er een algemene bespreking. In groepen nemen we de tocht van morgen door. Onderweg zullen we een windpark en wat boorplatformen tegenkomen. Daar mogen we niet te dicht bij in de buurt komen. Ook is er een diepwaterroute voor grote schepen. En in het midden van de Noordzee zijn er nog de shipping lanes, die we haaks over moeten steken. Een hoop obstakels, dus is het zaak om goed op te letten.

Als we in de avond eindelijk klaar zijn, doen we nog een klein borreltje, om toch nog een beetje te slapen, ondanks alle zenuwen. En dan vroeg naar bed.

De volgende ochtend staan we om vijf uur op. Om kwart over vijf zou op de steiger het laatste palaver zijn. Dan wordt beslist of er uitgevaren wordt of niet. Ik loop de steiger op, om mijn groep te vinden. Ondertussen hoor ik de ene motor naar de andere starten. Kennelijk zijn de weersomstandigheden zo goed, dat men dat laatste overleg niet zo nodig vindt. Ik loop dan maar weer terug naar mijn eigen boot. We gaan!

We worden nog uitgezwaaid door onbekenden. Wat leuk dat die de moeite hebben genomen om zo vroeg op te staan. Met zijn allen varen we langzaam de haven uit, terwijl in het oosten de zon aan het opkomen is. Een grote olietanker komt net de haven binnen varen. Tientallen jachtjes varen langs hem heen, terwijl ze één voor één hun zeilen hijsen. De stuurman zal wel denken, 'dat heb ik weer'.

Om drie over zes hebben wij onze zeilen ook omhoog en passeren we de startlijn. Buiten de pieren blijken de golven toch nog lastig. Die golven zullen wel te maken hebben met de aflopende diepte, zo vlak bij de kust. Even later worden de golven inderdaad rustiger. Ondertussen worden we hard ingehaald door Chapeau. Hoe doen die jongens dat, op een bootje van vijfenhalve meter?

Het belooft een mooie zeildag te worden. Dit keer varen we niet langs de kust, maar pal west, steeds verder weg, totdat we aan de overkant zijn. Onze eerste echte oversteek is begonnen. Spannend!
Wordt vervolgd...
Joke Noppers


Team Brunel 'Broached' [06-07-2015]
Als Delftse Studenten Wedstrijd Zeilvereniging verbonden aan de TU Delft is de link met Brunel snel gelegd. Naar wat mail contact zijn wij uitgenodigd om langs te komen om een stukje mee te varen met de VO65 en Gert Jan Poortman. Vanuit de haven van IJmuiden hebben wij direct de code zero gezet en zijn we een mooi stukje de Noordzee opgevaren. Iedereen heeft mogen sturen en dat was natuurlijk ook wel het hoogtepunt van het varen. Volgende grote event is het WK in Travermunde waar we met maar liefst 4 J22's van Broach aanwezig zullen zijn! Deze trip geeft wel weer die extra boost om nog net dat beetje extra te trainen!
Daan de Wit


Zeeziel: Hans Jongsma [02-07-2015]
De zee roept en Hans sluit een deal met zijn lief, hij kiest het ruime sop met zijn Koopmans en krijgt een jaar terugkeergarantie. Het wordt dus een rondje Atlantic. Als hij in de Golf van Biskaje de golven beklimt hangt er plots een helikopter van de Franse marine boven zijn hoofd. Of hij zijn koers wil verleggen van 220º naar 20º voor zijn eigen veiligheid. Hans sputtert wat tegen, hij heeft tenslotte maar een jaar, maar draait toch bij. Hij mag dan wel een stalen schip hebben, maar een raket van een onderzeeboot is zelfs voor zijn schip te gortig.

Dagen op een oceaan maar nooit heeft hij zich eenzaam gevoelt, hij krijgt gezelschap van een vogeltje. Als deze echter na ellenlange over en weer gesprekken in de windgenerator aan zijn einde komt, verdient deze een waardig zeemansgraf. Ingepakt en wel laat hij de vogel op een plank het water in zakken.

Dan een zwart stipje dat angstvallig steeds groter wordt. Met zijn 250 watt zender roept Hans de zeilboot op. Geen respons. Hans wil helemaal geen andere boot in zijn buurt, hij voelt zich kwetsbaar. Argwanend houd hij het schip van onder zijn grote hoed in de gaten. Een Fransman, voor elkaar onverstaanbaar, haalt zijn gitaar tevoorschijn. Let It Be klinkt het, Hans fluit stomverbaasd terug op zijn blokfluit, waarna ieder zijn eigen koers weer vervolgt.



Op de terugweg steekt Hans de oceaan over met in zijn kielzog nog zeven Nederlandse schepen. Met zijn groot bereik zender houd hij contact en noteert van allen iedere dag de positie, koers, dagafstand, barometerstand, wind en de bewolking. Zo wordt ook zijn signaal opgepakt door Rooie Carla, of hij een koud biertje lust? Uiteindelijk vinden ze elkaar op de immense oceaan, Rooie Carla naakt op het voordek, met een vishengel waaraan een koud blikje bier bungelt. Onrustige dromen beheersen zijn laatste dagen op zee. Gelukkig wacht na 365 dagen zijn lief hem op, wuivend op de kade.
Saskia Poelman
(zeilster en havenmeester op Texel en schrijft voor Zeilhelden over Zeezielen)



Tess-vlog: We zijn er bijna ..... [29-06-2015]

Ahoi allemaal!
De fondsenwerving loopt goed, maar ik ben er nog niet. Ik heb echt nog wat hulp nodig!
Momenteel zit ik op 12 duizend van de ?21.000,-. Nog 9 te gaan dus. Mijn ouders hebben een spaarpotje voor mijn studie. Daar kan maximaal zesduizend euro uit, maar betekent wel dat ik minder studiegeld heb voor later. Hoe minder ik daar uit haal, hoe beter het is.
Ik heb er dus nog minstens drieduizend te gaan!
Sponsoren zijn schaars maar toch zijn er genoeg. Maar vind ze maar 'ns! De ene keer een tientje, de andere keer een paar honderd (maar dat komt niet vaak voor...). Beetje bij beetje kom ik er!
Komend weekend hoop ik tijd te hebben om naar de marinedagen te gaan. Mijn licht opdoen bij de marine om te kijken of dat wellicht bij me past. Mooi voor een vlog!
Met vele groeten,
Tess





Copyright & Colofon